Als zoon van een kunstsmid ben ik opgegroeid met het maken van metalen objecten als hekwerk, tuinmeubels en schoorsteenkappen. Zelf heb ik de MTS Autotechniek en HBO Maatschappelijk Werk gedaan. Vanaf 1991 verricht ik verschillende banen in die sector, vooral als tiener- en jongerenwerker.

In 1995 ben ik begonnen met beeldhouwen. Als kunstenaar ben ik een zogenoemde autodidact, al heb ik wel verschillende leermeesters gehad, in Purmerend bij atelier Harry de Bruin en op de Vrije Academie in Den Haag.

Met zo min mogelijk middelen het maximale bereiken, daarin ligt mijn uitdaging. Zo min mogelijk machines en bij voorkeur werken met restmateriaal. Ik werk met dat wat voorhanden is, dat wat als het ware op mijn pad komt.
Een verroeste kachelpijp, een veertje, een aangespoeld stuk hout. Ze vertellen een verhaal. De magie der dingen. Het afgedankte weer tot leven brengen. Het transformatieproces mag zichtbaar blijven. Vingers in klei, beitelafdrukken in hout, en lassen in ijzer. Hout mag barsten. IJzer mag roesten. Wat vergankelijk is moet vooral vergankelijk blijven. Er is al te veel rotzooi, te veel pretentie. Kunst is voor mij een worsteling met een teveel aan bijna alles. Als een tovenaar las ik de onderdelen aan elkaar, tot een nieuw object het leven ziet. Weer een ding erbij, de tragiek van de kunstenaar.

Meer informatie op www.chrisdevis.nl